Κυριακή, 12 Απρίλιος 2009 23:30
Έγγραφα συνολικού βάρους περίπου 65 κιλών απαιτούνται για να πραγματοποιηθεί μια επένδυση αιολικής ενέργειας στη χώρα μας, κατά την εκτίμηση αυτών που έχουν βιώσει τέτοια ιστορία. Με τέτοιο βάρος (και όχι μόνο) είναι επόμενο να μην ... γυρνάνε οι φτερωτές των ανεμογεννητριών στην Ελλάδα.
Είναι επόμενο πως πριν από την ύπαρξη ... σύγχρονης νομοθεσίας για τις ΑΠΕ (ψηφίστηκε προ διετίας) και του ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου, είχαμε - ως χώρα - κατορθώσει να διαθέτουμε αιολικά πάρκα συνολικής ισχύος 398 MW (Απρίλιος 2004), ενώ μετά τη «γενναία» νομική στήριξη φτάσαμε να διαθέτουμε 871 MW (τέλος 2007), όταν στο ίδιο διάστημα η υστερούσα Πορτογαλία (μόλις 299 MW στα τέλη 2004), έκανε άλμα στα 2.150 MW. Για το σύνολο της Ε.Ε. δεν συζητάμε. Το 2008, από το σύνολο των νέων εγκαταστάσεων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, το 43% αφορούσε αιολικά πάρκα.
Είναι, όμως, επόμενο και να μην πιάσουμε τον δεσμευτικό στόχο (λόγω της συμφωνίας στους κόλπους της ΕΕ) το 2020 να έχουμε υποκαταστήσει το 20% των συνολικών ενεργειακών αναγκών της χώρας (και όταν λέμε συνολικών, δεν αναφερόμαστε μόνο στην ηλεκτρική ενέργεια) από ΑΠΕ. Με το ρυθμό που επιτρέπονται οι αντίστοιχες επενδύσεις, ίσως τον επιτύχουμε σε 40-50 χρόνια.
Στο μεταξύ, από το 2013, θα αρχίσουμε να πληρώνουμε πρόστιμο για τους υπερβάλλοντες ρύπους, σε ύψος ανάλογο με την απόκλιση που θα έχουμε από την επίτευξη του στόχου, ενώ θα συνεχίζεται η εξάρτηση της οικονομίας από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, που και οικονομικό και γεωπολιτικό κόστος έχει. Και παρ' όλα αυτά και από πολλές (πολιτικές και οικονομικές) πλευρές, όλο και συχνότερα θα ακούμε για «πράσινη ανάπτυξη», αλλά στην πράξη θα διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για ... έωλες και όχι αίολες ιστορίες.





